Twee dagen North Sea Jazz + Prince

Vrijdag:
Op naar mijn derde North Sea Jazz. Twee dagen deze keer. Ik heb namelijk een kaartje voor Prince op zaterdag en vermoed dat ik dan zondag niet fit genoeg ben om er nog een muziekovergoten dag achteraan te kunnen behapstukken.

Hieronder een zeer niet professioneel en niet diepzinnig verslag :-)

Zoals gewoonlijk is het rond 16.30 uur dringen bij de ingang. Eigenlijk nergens voor nodig, behalve dan als je rustig bij het eerste concert wil zitten. We worden prettig vermaakt door een Belgische band met blazers (van wie me de naam even is ontschoten maar waarvan ik me me meen te herinneren dat hij ooit in een kraakpand is ontstaan) die met zeer aanstekelijke deuntjes de stemming er goed in brengt. Later hebben ze tijdens hun optreden binnen de boel nog op stelten gezet (zag ik op de tv uitzending van de dag daarna).

Op naar het “Brandt Brauer Frick Ensemble”

9 personen met akoestische instrumenten en 1 met een Moog. Even luisteren wat ze neer zetten: Er klinken patronen, ritmes, verschuivingen, kleine thematjes. In het begin voelde het wat ongemakkelijk omdat het voortgebrachte geluid acoustisch was, maar de muziek in totaal juist wat electro/zelfs Krafwerk-achtig klonk. Op den duur hoorde ik prachtige dingen ontstaan. Verassend dat zo’n akoestische band zo’n soms electro-achtige soms ook minimalmusic-achtige stukken kan voortbrengen. De klankrijdom van de akoestische instrumenten legt een bijzondere sfeer in de stukken.

Prachtig zo’n eerste concert! Wat kan er dan nog fout gaan!?

Het Rembrandt Frerichs Trio

Ik heb Rembrandt Frerichs ooit een keer in een radio interview gehoord. Dat was best vermoeiend. Het ging geloof ik o.a. over Bach maar ik haakte al snel af. Muzikaal kan ik hem echter goed hebben. Een mooi optreden met veel verse nummer die ze net de week voor NSJ voor CD hebben opgenomen. Ook leuk om te zien: Men had veel lol op het podium.

Strijkende contrabassisten vallen vaak tegen. Dat was nu ook zo. Een nummer gestreken, dus 1 nummer vals :-( (Ik speel zelf ook een beetje contrabas en laat de strijkstok staan. Tijdens het strijken hoor je pas hoe ver je er echt naast zit. Jammer…)

Prachtig optreden! Op naar het volgende! :-)

Michel Portal

Ik was nieuwsgierig naar de muziek van deze man. Uit de omschrijving: “Het project Baïlador is verrassend, avontuurlijk en tegelijk toegankelijk.” Helaas was het zo dat de 73 jarige Portal de touwtjes niet meer zelf in handen had maar dat zijn pianist Bojan Z de zaak had overgenomen. Je zag Portal in het eerste stuk aangeven dat de pianist zijn solo moest afronden. Iedereen had dat door behalve Z zelf, en toe hij het door had maakte hij nog rustig een nieuw rondje af.

De sound check spark boekdelen: De Pianist deed aloof hij een soloconcert aan het geven was. Na een half uur hield ik het voor gezien. Tja…

Clemens van der Feen Band

Als je Clemens van de Feen ziet en hoort spelen dan kun je niet anders dan ernstig onder de indruk zijn. De man speelt virtuoos, kan strak, kan melodisch, kan alles…

Prachtig concert waar het enthousiasme vanaf spatte. Ik had alleen een beetje moeite het het gitaargeluid in het geheel. Het was kil, en hard. (Is ook tricky met een vaak hoog spelende bassist, een pianist en een sopraansaxofonist). Maar dat deed verder weinig afbreuk aan het geheel. Ik ga maar eens een CDtje kopen :-)

Dat was een mooier eerste dag op NSJ 2011

Om 01.00 uur op huis aan…

Zaterdag:

Jazzorchestra of the Concertgebouw (met werk van Peter Beets)

Ik hou van een goede Big Band, dus liet me deze kans niet ontgaan. Bijna al het vanavond door het Jazzorchestra gespeelde werk was van de hand van de pianist Peter Beets.

Overweldigend vond ik het. Mooi ook om te zien hoe dirigent arrangeur Henk Meutgeert met kleine beweginkjes de zaken stroomlijnde. Mooie solo’s’, mooie arrangementen en een juichende zaal tot gevolg.

Een mooie start van NSJ dag 2 :-)

Kytecrash

(Ik moest kiezen: De trompettist Arve Henriksen stond om dezelfde tijd in een zaal. Ik wilde hem heel graag horen. Toch Kytecrash dus…)

Kytecrash is de samenvoeging van 2 bandjes: De band van Kyteman en “Gatecrash”, de band van Eric Vloeimans.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de eerste CD van Kyteman niet goed vond. Pas toen ik hem met zijn orkest zag had ik door waar de man toe in staat was. (Het kan natuurlijk ook zo zijn dat hij gewoon een “live man” is (?) en dat bleek vanavond wel weer. Laat ik het cliché van “Chemie op het podium” maar eens uit de kast halen, want dat is het. Prachtig samen- en tegenspel van de heren trompetters, twee toetsenisten die tegen en met elkaar kunnen, opzwepende ritme sectie, wat wil je nog meer.

Twee wat mij betreft opvallende zaken: 1. Ik vind dat de melodien bijna kitsch zijn, maar de uitwerking maakt ze tot juweeltjes… 2. Zelden iemand zo oprecht zien knuffelen met een mede muzikant waarmee net “iets moois” is ontstaan op het podium. Benders knuffelt wat af, en volgens mij is hij op dat moment een blije gozer. En hij meent het. Het was een prachtig optreden, dus er werd heel wat afgeknuffeld…

(Ik stond voor de linker luidsprekerzuil en had dus mijn oordopjes (waarover later meer) ingepropt)

Electric Wire Hustle (NOT!)
Ik wilde eigenlijk naar Electric Wire Hustle. Ik kwam na veel gedrang aan op Tigris en bevond mij plotseling tussen een massa enorme ladingen bier en wijn drinkende euh… “Hippe Jazz liefhebbers”. Er was iets met Grolsch en met glazen en met beveiligers bij de trappen en met een aanstellerige Giel Beelen die daar “soort van” stond te DJjen.

Toen ben ik gevlucht naar:

Chaka Khan

Bij Chaka Khan heb ik vaak een dubbel gevoel. Za kan prachtig zingen en ze heeft hele mooie nummers gemaakt. Maar ik heb ze ook als een een karikatuur van zichzelf gezien: Wat kreten slakend en haar achtergrond zangeressen al het werk laten doen.

Vanavond was ze echter in vorm. Helaas was ze ook erg in de here en dat moesten wij weten, en vanzelfsprekend hield ze enorm van ons, maar wat belangrijker was.: Ze zong echt en de band zat niet in de weg maar had er lol in. En ik ook! :-)

Selah Sue

De CD van Selah Sue is prachtig. Mooie liedjes, mooie beats, intiem en toch ruig. Als ze dan op NSJ komt moet ik daar dus naar toe.

Daar werd ik even op het verkeerde been gezet: Een keiharde band begon met een stuk dat ik niet kende, en Sue zelf liep als een mega rockstar over het podium te paraderen. (Ik dacht: “Oh jee!, toch niet weer een prachtige artiest die door een samengestelde band artistiek het schip in gaat!?”).

Mijn vrees bleek voorbarig. Al heel snel bleek dat de nummers van de CD uitstekend werden vertolkt, dat Selah Sue gewon een Diva is die de band onder controle heeft en die weet wat ze wil.

Ze speelde de zaal (Maas, dus groot) helemaal plat. Mooi ook om te zien dat ze, op de momenten dat ze geen gitaar om had, dansend en springend het hele podium in beslag nam.

Laat Selah Sue maar schuiven. Wederom een prachtig concert!

Prince…

Maas werd leeggeveegd en hermetisch afgesloten. Zelf als je een kaartje voor Prince had moest je er uit en er via de hoofdingang weer in.

De meester betrad volgens mij rond 01.45 uur het podium. Vreemd genoeg stond rechts van hem een dame in een witte jurk op een presentatiebord te tekenen. Ze kon niet goed zingen en haar gitaarspel was ook niet fenomenaal. Ik neem dus voor het gemak maar aan dat het een privé kwestie is en zal het er hier onder niet verder over hebben.

Ook al zat ik boven in de zaal en dus ver weg: het was een belevenis om Prince aan het werk te zien en te horen. Er kwamen veel bekende nummers voorbij, de band speelde strak, het geluid was prima en de meester haalde met een schijnbare achteloosheid fantastisch klanken uit zijn gitaar.

Verder bleek dat Seal echt alleen maar nummers in zijn eigen bereik moet zingen en dat Maceo Parker voor ieder nummer 1 klein loopje had verzonnen waardoor hij een sample van zichzelf leek te spelen…

Vandaag (maandag) las ik in de Volkskrant dat we mazzel hadden. Het concert van de nacht ervoor was matig en het geluid ook.

Een prachtige afsluiting van mijn tweede en laatste dag NSJ 2011.

Ik kwam aan in Grave toen het al licht was…

Knurft eerder op North Sea Jazz:

 

Dit bericht is geplaatst in (lig)fietsen, Muziek. Bookmark de permalink.

2 Reacties op Twee dagen North Sea Jazz + Prince

  1. René zegt:

    Grave? Dat is toch dat vredig dorpje waar oude blinde mannen worden overvallen door pubermeisjes met brandende sigarettenpeuken? God zij met U….

  2. knurft zegt:

    @René Ten eerste: Ik dacht dat je een grapje maakte, maar ik las na wat ge-googles dat er gisteren inderdaad zoiets gebeurd is. Stelletje malloten@ :-( En trouwens: Grave is een Stad, zeg hier niet hardop dat een dorp is, want er wonen hier gevaarlijk gekken!: Grave op Wikipedia