Direct toen ik op Twitter las over het boek “bloghelden” wist ik dat ik het wilde lezen. Ik struin al lang over internet en vindt historische overzichten interessant. Vreemd en wel erg analoog dat dat dan in boekvorm moet, maar toch ook weer niet, want dat leest lekker op de bank (als je nog geen iPad hebt) en op internet zelf vind je zo’n overzicht niet zo makkelijk.

Opa vertelt
Ik begon ooit op internet door op mijn Mac SE een ADB modem aan te sluiten en via Stichting Knoware in te bellen. Overdonderd was ik! Ik heb zelfs na enkele maande de zaak weer opgezegd omdat dat ik niet wist wat ik er mee aan moest… Daarna via planet, demon, xs4all etc.
Het oudste mailtje in mijn mailprogramma is van augustus 1995. De mail van daarvoor is verloren gegaan omdat mailboxen van verschillende programma’s nauwelijks te importeren waren…
<opa-modus>Ja kindertjes, toen opa op internet ging was er nog geen internet via de Kabel of ADSL. Je moest inbellen via een telefoonlijn en gewoon “gesprekskosten” betalen!</opa-modus>

Herkenning
Het boek begon met zeer herkenbare zaken: Ik kocht soms een Wave en had een abo op de door Erwin van der Zande geschreven e-Wave. Ook Shift en de Daily Planet mocht ik graag lezen. Van de buitenlands e-zines was Tidbits mijn favoriet. Zo’n E-zine was ook fijn voor de internetter met de krappe beurs: Je kreeg het binnen per e-mail, kon de verbinding verbreken, en zonder belkosten verder lezen.

Vervreemding
Gedurende de volgende hoofdstukken bekroop mij een gevoel van vervreemding. Ik herkende bijna niets meer terwijl het toch duidelijk over de geschiedenis van het Nederlandse bloggen ging. Bij vlagen las ik iets waarvan ik wist dat het bestond maar 95% deed bij mij geen enkele bel rinkelen. Ik vrees dat de kosten die met het on-line gaan gepaard gingen daar voor een groot deel schuld aan zijn geweest. Als je een tijd geen werk hebt en je kunt net rondkomen dan is regelmatig inbellen om wat rond te surfen een te grote aanslag op de portemonnee en dat kon ik er op dat moment niet bij hebben. De start van het bloggen is dus gewoon langs mij heen gegaan.

Zelf aan de slag
Zelf ben ik pas in Januari 2007 van start gegaan met knurft.net. Dit was naar aanleiding van het in gebruik nemen van mijn Alleweder ligfiets waar veel over te schrijven was. De eerste paar maanden maakte ik dat blog off-line met het MAC programma RapidWeaver. In september van dat jaar durfde ik de overstap naar Wordpress aan, een on-line CMS (content managemant systeem).
Uit Knurft.net ontstond in september 2008 het filiaal hetregentbijanooit.nl om mensen op de fiets te krijgen door de smoes “Ik ga niet op de fiets want het regent zo vaak.” geraffineerd te ontkrachten. Dat leverde soms wat media aandacht op :-)

Moet je het lezen?
Ondanks de vervreemding las het boek heerlijk. Uit de gesprekken met de bloggers komen leuke details naar boven en denkbeelden en ontwikkelingen worden duidelijk. Ook de URLs naar blogs die nog wel ergens zijn maar waar ook weer precies zijn handig. Ga op onderzoek uit!
Ik denk wel dat het een persoonlijk kijk is op wat er toen aan de hand was. Een brede persoonlijk kijk weliswaar, want als je zoals Frank organisator was van de Dutch Bloggies dan weet je waar je het over hebt.
Maar er zijn meer geschiedenissen van het bloggen in Nederland. Lees bijvoorbeeld de blogpost “Bloghelden: het probleem dat geschiedenis heet.” van theoploeg.net die wat nuanceringen aanbrengt.
Frank geeft zelf ook een aanzet tot verbreding op de bloghelden site. Wie weet komt er zo een nog complete geschiedenis?

Nog wat te zaniken?
Tuurlijk! ;-)
In een blog verwacht en accepteer je taalfouten (wie weet hoeveel je er hierboven vindt…). Dat is inherent aan de directe manier van publiceren, maar in een boek vind ik ze storend. Daar had best nog een redacteur wat tijd aan kunnen besteden. Of is dat ouderwets en zien we hier een eerste aanzet zijn tot het vermengen van de Blog schrijfstijl en de analoge uitgeverij? (Geschiedschrijver: Opgelet!)
En over de vormgeving. Het is een boek, maar het is vormgegeven als een tijdschrift. Ik heb het op de boek manier gelezen: in 3 avonden op de bank en in bed. De vormgeving en vooral de achtergrondkleur van de tekstpagina’s gingen mij tegenstaan. Ik heb dagenlang met een gele waas voor mijn ogen gelopen, dacht dat in al mijn eten grote hoeveelheden kerrie was verwerkt tot dat ik proefde dat het niet zo was.
<opa-modus>Ik heb niets tegen goede en moderne vormgeving, maar als ik een boek lees dan wil ik graag een wat rustigere”pagina beleving” (verzin ik dat woord nu zelf?).</opa-modus>

Lezen dus, dat boek!
(En bedankt Frank…)

Ik heb net het boekje “Wielrennen” van Bart Brouwers gelezen.

Van de site van de uitgever:
“Wielrennen staat vol persoonlijke tips voor wielrenners die nog moeten beginnen én al jaren bezig zijn.”

Ik niet…
Om maar met de deur in huis te vallen: Het boekje heeft van mij geen wielrenner gemaakt en zal dat ook niet gaan doen. Dat ligt niet aan de schrijver, maar aan het feit dat ik helemaal geen wielrenner wil worden. Zoals de meesten van jullie weten ben ik een woon/werk fietser en blijft het daar bij. Ik heb wel eens meegedaan met een toertocht en dat is best leuk, maar een gezin vraagt ook tijd en is leuker :-)

Waarom leest ik het dan?
Ik ben het boekje op het spoor gekomen via de website wijfietsen.nl waarover ik las op Twitter. Handige zet van Bart, zo’n website :-)
Aangezien ik ook een fietspromotor ben kan ik zo’n boekje niet laten liggen. Op zijn website promoot ik dan weer hetregentbijnanooit.nl in dit stukje dat verscheen in de categorie “Excuus van de dag”.

Is het goed?
Ja! Het is prima te lezen en het bevat heel veel tips die ook verwijzen naar interessante websites. Het enthousiasme spat van de pagina’s. Ook leuk is de ontmaskering van veelgebruikte smoezen om niet te (hoeven) fietsen. Na dit boekje blijft er weinig te zeuren over. Ga toch fietsen dus!

Uitglijertje
Op pagina 142 maakt Bart wel een uitglijertje. Hij voert gladheid als het enige echte weer excuus aan om niet te gaan fietsen. Ik moet hem tegenspreken. Ik rijdt al jaren lang ook de winter door mijn 18 kilometer enkele reis naar het werk en terug. Ook bij gladheid. Je moet je dan wel twee simpele basisregels houden: Niet remmen en niet sturen. (Meer wintertips in de categorie: “Met Knurft de winter door“.)

Geen ligfiets?
In het boekje komt het woord “ligfietsen” maar 1 keer voor (op pagina 11). Het staat niet in de index. Toch wel een gemiste kans omdat Bart in de inleiding schrijft dat hij het gaat hebben over: “… Fietsen dus die gemaakt zijn om op verharde wegen een zo hoog mogelijk snelheid te bereiken.”
Daar beschrijft Bart toch echt een ligfiets. Zou Bart weten dat de UCI de ligfiets heeft uitgesloten van wedstrijden omdat een onbekende ligfietser de zit-fiets kopstukken aan gort reed?

Kopen dat boekje! (En fietsen natuurlijk!)

(je kunt Bart op Twitter volgen: @brewbart en mij op @bijnanooit)

Tja, wat doe je als je met ladingen groen snot in de kop en dweil-benen de dag in bed doorbrengt… Dan ga je niet fietsen maar pak je een boek van de “dat ligt hier al lang maar waar blijft de tijd en zo”-stapel. Ik ben dus begonnen aan “Melodieën” van Helmut Krausser. Het schiet niet op, want voor lezen heb je je hersens nodig en die worden bij mij helaas op dit moment overklontert door snot. Het komt wat Umberto Eco-achtig over en het kan best wat worden :-)