Gisteren om 20.00 uur begon in Nijmegen de uitvoering van de Hohe Messe van J.S. Bach (BWV 323). De uitvoering door The Bach Choir & Orchestra of the Netherlands vond plaats in de Stevenskerk. Verwacht geen professionele recensie, ik ben ook maar een simpele amateuristische bachliefhebber…
Op tijd komen…
Ik was vroeg omdat het aantal goede plaatsen bij een uitvoering in die kerk niet groot is. De akoestiek van de Stevenskerk is zacht gezegd ENORM dus een plaats in het midden en niet al te ver van het orkest is geen overbodige luxe. Ik zat op de vijfde rij bijna midden voor. Gelukt dus :-)
Ik kan verbaast kijken naar de geërgerde blikken van mensen die pas 10 minuten voor het begin binnen komen, eerst onschuldig kijkend goede gereserveerde plaatsen gaan bezetten, daar weer vanaf worden gehaald en het dan niet snappen dat ze achter aan moet plaatsnemen. Daarnaast valt op dat de gereserveerde plaatsen niet perse voor de echter liefhebbers zijn maar voor de mensen die het kunnen betalen…
Pieter Jan Leusink
Ik weet niet precies wat ik van Pieter Jan Leusink moet denken: (De vormgeving van en het taalgebruik in) zijn folders en website zijn van het niveau Tros, Kruidvat, Telegraaf, ehh, en zo. Ik ken hem o.a. van de Kruidvat doos met het complete werk van J.S. Bach. De Cantates vond ik grotendeels prima te luisteren, dus ik dacht dat een kaartje voor deze uitvoering een traktatie zou kunnen zijn.
Genoten
Het viel niet tegen en ik heb genoten. Ik luister veel Bach (mijn absoluut favoriete klassieke componist) op CD. Natuurlijk ben ik dan verwend wat betreft de gedetailleerdheid. In de Stevenskerk moet je anders luisteren en is er een enorme nagalm waardoor details kunnen verzuipen in een brei van geluid. Ik weet niet hoe het bij de luisteraars aan de beide zijkanten was, maar de details bleven aan mijn kant aardig overeind. Prima orkest, prachtige blazers, een meedansende paukenist en een prima contrabassiste. Het koor was ook prima, wel vreemd om de alt sectie te zien die bestond uit 1 vrouw en vier of 5 counter tenoren :-) Het speelplezier was blij vlagen van de gezichten van de muzikanten af te lezen.
Ook leuk: De verbazing als je na het slot van een stuk nog een nagalm van het vorige denkt te horen ;-)
Jammer
De stem van de Bas, Math Dirks, had veel te lijden van de akoestiek. Van hem verdwenen dus hele stukken in de klank van het orkest, jammer. In de stukken waarin hij niet heel laag hoefde bleef hij prima overeind. Ook Sytse Balduwa had in zijn duetten af en toe last van wegvallende details. In het Agnus Dei liet hij horen wat een fantastisch countertenor hij is. De sopraan, Hieke Meppelink heeft een prachtige ver-dragende heldere stem. Wel moest ik soms grinniken om haar vreemde uitspraak. Kijk, een O is een O en een A een A. Dat je die soms wat aanpast voor de klank is OK, maar dit ging te ver. Dan Martinus Leusink (zoon van). In de teksten van de folders wordt hij als tenor erg opgehemeld maar is dat omdat hij “de zoon van” is of klopt het? Hij blijkt prima binnen dit gezelschap te passen…
Horrowitz?
Over de interpretatie van de dirigent kan ik zeggen: Redelijk smaakvol, maar soms wat betreft de tempi van de snellere stukken: pfff, man! kalm aan! Het orkest en het koor volgde dapper en zonder morren, maar zelfs het publiek schoof bij vlagen onrustig over de banken! Leusink, de Horrowitz van de Bach uitvoeringen?
Dit jaar ben ik eindelijk naar NSJ gegaan. Ik wilde dat al jaren maar het kwam er steeds niet van. Gelijk maar een kaartje voor alle drie de dagen gekocht en me er in gestort.
Sfeer, locatie en organisatie
Wonderbaarlijk hoe men Ahoy kan omtoveren in een prachtige gezellige verzameling concertzalen. Veel grote doeken en wanden zorgen er voor dat de akoestiek prima is. Zalen hebben geen last van elkaars geluid. Er zijn standjes met cd’s, t-shirts e.d. en ook aan de interne mens is gedacht. Je kunt zowel buiten en binnen prima eten. Duur, dat wel. De bewegwijzering is prima en het schema is zo doordacht dat er geen grote menigten tegelijk op de loop zijn.
De sfeer is prima en gemoedelijk. Bezoekers zijn overwegend man en boven de 30. Mensachtige die buiten deze groep vallen zijn ook ruim vertegenwoordigd. De jongste bezoeker die ik gezien heb schat ik op 10.
Een aparte groep is toch de, mede door hun uiterlijk, zeer in het oog springende authentieke jazz liefhebber: perfect verzorgd ringbaardje (let wel: zonder snor!), sjaaltje, als nog haar aanwezig dan in een perfecte net iets te brede scheiding, colbert (rib?) en bovenal een ernstige blik.
Ook het vernoemen waard is de groep die een zeker nek-hernia zal gaan krijgen of al heeft, vanwege het op zeer authentieke wijze meebewegen op de muziek. een wonderlijk fenomeen…
Over de geluidskwaliteit was ik over het algemeen tevreden al blijft de bas een probleemgeval. Af en toe dacht ik dat de geluids man of vrouw “stront in de oren” had omdat het vreemd is om in het eerste nummer bijvoorbeeld in een saxofoonkwartet de sax niet te horen terwijl dat tijdens de soundcheck toch prima geregeld was.
Dag 1 Met 166 acts in drie dagen op 15 podia moet je keuzes maken dus begon dag 1 voor mij met de Marzio Scholten Group. Marzio is een Nederlandse gitarist die mooie thema’s schrijft die door de band prachtig worden uitgevoerd. Het was een prachtig openingsconcert en ik zal dus zijn CD “Motherland” aanschaffen.
Daarna op zoek naar Dhafer Youssef. Dat is een Tunesische luitspeler waar men in de pers zeer over te spreken was. Na op het web wat fragmenten te hebben gehoord meende ik dat het een interessant concert zou kunnen worden. Tijdens het tweede nummer heb ik met grote haast de tent verlaten. De goede man vond het heel hoog, lang en hard noten zingen belangrijker dan het spelen op zijn luit. Zijn om applaus en erkenning smekende blik die hij gedurende het zingen van die noten in de zaal bleef werpen werden mij te veel.
Toen volgde het Jonathan Kreisberg Quartet. De Amerikaanse gitarist gaf een concert waar de energie en de lol vanaf spatte. Hij kondigde gedurende het concert aan bezig te zijn met het volgen van een (meen ik) griekse snarenbespeler en dat hij was aangestoken door door hem gespeelde thema’tjes. Ik hield mijn hart vast omdat dat soort zaken best smakeloos kunnen uitpakken maar gelukkig bleek dat een wondermooi stuk op te leveren waarde zaal mee plat werd gespeeld.
Toen op naar de grote zaal “Nile” om de Engelse Zangeres Duffy te gaan beluisteren. Op haar eerste CD Rockferry staan wat aardige nummers. Ze heeft ook een zeer indrukwekkend stemgeluid. Helaas was dat het slechtste optreden dat ik gezien heb op NSJ. Een paar kwalificeringen: Mechanisch, geforceerd, akelige vibrato, geen vonk, lelijke “plastic” strijkers, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Domper dus. (Later hoorde ik trouwens dat ze ook geen toestemming gaf voor uitzending…)
Na twee nummer snel naar buiten om nog iets mee te pikken van het japanse OIL&”PIMP”SESSIONS. De uitbundig uitgedoste Japanners spelen (naar eigen zeggen) “Death Jazz” en zetten daarbij de zaal op zijn kop. Prachtig!
Weer terug naar “Nile” voor RH Factor van trompetist Roy Hargrove. Vette R&B en soul spat van het podium. Ik heb het echter gehad na zoveel concerten op 1 avond en neem na een half uur afscheid van NSJ om vermoeid maar voldaan huiswaarts te keren.
Dag 2 Het eerste concert op dag 2 was dat van John Zorn en zijn project Bar Kokhba: spannende, avontuurlijke muziek met elementen uit de surfmuziek en het Midden-Oosten. Ik ben al jaren een bewonderaar van Zorn alhoewel ik lang niet alles van hem goed vind. Ik was bij het reünie concert van zijn band Naked City in Amsterdam een aantal jaren geleden en dat is een van de krachtigste concerten die ik ooit bezocht heb.
Hij dirigeerde Bar Kokhba vanaf zijn stoel (doet hij altijd) en zorgde door het aansturen en combineren (op z’n zappa’s?) van muzikanten en thema’s voor een prachtig en verassend geheel. Er ontstonden hele mooie dingen op het podium en wat vooral opviel was het enorme plezier dat de hele troep had tijdens het maken van deze muziek. Heeeeeeeeel mooi!
Op naar het Lee Konitz kwartet. Zit je daar ruim van te voren op een mooie plaats, blijkt bij het starten van het concert dat Lee zelf (de oude knar) er niet is, dat er ook geen vervanger is en dat de rest dan maar zonder hem gaat spelen. En dat terwijl ik juist voor Konitz kwam. De man is een fantastisch saxofonist. Nog even blijven luisteren maar mijn oogleden werden zwaar en voordat ze dicht vielen ben ik opgestapt. (Later zag ik dat er op enkele schermen af en toe programma veranderingen werden doorgegeven, maar als kersverse NSJ bezoeker kun je niet alles in de gaten hebben :-) Even rustig eten, sfeer proeven, kraampjes kijken en kletsen met mede bezoekers en daarna op naar het Benjamin Herman Quartet. Ik kende deze saxofonist eigenlijk alleen maar van zijn stuwende stukken waarbij hij zelfs als hij niet speelt door te gillen en te roepen altijd hoorbaar blijft. Tijdens dit concert bleek dat hij in de rustige stukken met een prachtige toon hele mooie lijnen neer zet. Kippenvel! Met een even enthousiaste muzikant gitarist Anton Goudsmit naast zich, en bassende cellist en knallende drummer kon de set niet stuk!
Als afsluiting van de zaterdag: Accordionist Richard Galliano. Sfeervol maar af en toe wat te gladjes. Teug naar huis…
Dag 3
Om 16.00 uur: weer naar Zorn, maar nu met een groter ensemble voor het project “Filmworks”, een selectie uit zijn enorme hoeveelheid werk voor films en documentaires. (Zorn was dit jaar “artist in residence” en trad meerdere keren op met verschillende bezettingen.) Het concept was het zelfde als bij Bar Kokhbar maar met een grotere bezetting (die steeds wisselde) was het weer een prachtige verzameling muziek. En weer spatte het plezier van het podium.
Het Roy Haynes Trio Feauturing Danilo Perez and John Patitucci. Ik wil de zo’n legende als Haynes wel een aan het werk horen en dat viel niet mee. Af en toe leek het alsof er motorisch iets niet helemaal meer in orde was, als of hij iets wilde wat er niet meer uit kwam. Als met al toch een mooi concert mede door bassist John Patitucci die op zijn contrabas snelheidsrecords kan verbreken maar dat deze avond bijna niet deed. Vol verwachting in de lange rij naar het concert van de zangeres/bassiste Esperanza Spalding. (jammergenoeg daardoor wel het concert van het Susanne Alt Quartet gemist, zou ze nou boos zijn?) Ze zingt en bast prachtig (en dat nog wel tegelijk!) en speelt met haar band aanstekelijke stukken. Ze speelt ook met het publiek maar moet volgens mij wel uitkijken dat ze niet Erykah Badu achtige trekjes gaat vertonen. Heel mooi concert, dat wel…
En toen: even uitblussen, ijsje eten, en naar huis. Volgend jaar weer! maar of ik het dan weer drie dagen vol houd? En leuk om te zien hoeveel mensen het hetregentbijnanooit t-shirt lezen en dan achterblijven met een verbaasde blik :-)
Jaaaaaa! Eindelijk!
Ik wilde al jaren naar het North Sea Jazz festival, maar steeds kwam het er niet van. Vanmorgen heb ik mezelf een 3 dagenkaart kado gedaan. Kijk hier voor het programma. Dat wordt nog lastig! Waar moet je naar toe en wat laat je dan schieten?
Ik heb nu al zin!
Een sax maakt veel lawaai en buren houden daar niet van. Vandaar dat ik vorige week de Saxmute heb gekocht bij de saxofoonwinkel.nl.
Wat is het?
De Saxmute is een serie kunststoffen vormpjes die je op verschillende plaatsen in je instrument stopt. Het systeem is er voor Sax en klarinet. Na het plaatsen zou het volume met 50% omlaag gaan (ja, bespaar me het moeilijke gereken met decibellen etc. :-).
Waarom 3 delen? Het geluid van een Sax komt niet alleen uit de beker. Ook uit de gaten onder de kleppen komt heel veel geluid. Een grote doek in de beker stoppen heeft dus ook geen zin. Het moet wat geavanceerder worden aangepakt.
Werkt het?
Na het plaatsen van de vormpjes is het volume inderdaad flink minder. De klank kwaliteit blijft behoorlijk overeind. Je hebt niet het idee dat je een sax onder een kussen hoort. Je blijft een echte sax horen. (Het plaatsen ven de vorm in het mondstuk en boven in de hals werkt niet helemaal soepel. Na het plaatsen van het mondstuk op de hals verdwijnt er te veel van in het mondstuk. Oefening baart kunst)
Nadelen?
Je moet je embouchure behoorlijk aanpassen om bepaalde noten te kunnen blijven spelen. Voor een beginneling lijkt de Saxmute dus minder geschikt. Onder het spelen voel je behoorlijk wat meer weerstand dan je gewend bent. Ik heb er nog niet veel mee gespeeld, maar misschien went het. Ik kan me ook voorstellen dat het weglaten van 1 of meer vormpjes nog steeds een verlaging van het volume oplevert maar voor minder weerstand zorgt. Er blijft behoorlijk wat vocht inhangen, maar dat kan ook met mijn beginnelingenstatus samenhangen. Ik ben geen erg droge speler.
Conclusie:
De Saxmute verlaagt het volume aanzienlijk. Je moet je manier van spelen wel flink aanpassen. Ik heb zeker geen spijt van de aanschaf omdat ik denk dat het op den duur van pas zal komen. 40 euro is wel veel geld voor een paar stukskes plastic, maar er is goed over nagedacht. Niet voor beginners denk ik…
Als je zomaar door een saxofoon blaast dan hoor je niets :-) Er moet een riet op het mondstuk. Als je dan nog eens blaast dan trilt het riet, dat doet de lucht trillen en dan pas hoor je een sax.
Een wonderlijk en bewerkelijk ding
Zo’n riet is een wonderlijk ding. De meeste rieten worden gemaakt van….. juist ja: Riet! Rieten hebben een sterkte die word aangegeven door een nummer. Bij onze saxen kregen wij ieder een Vandoren (frans merk) riet met sterkte 2,5. Dat bleek niet mee te vallen en we zijn overgegaan naar 2. Dat beviel duidelijk beter. Hoe hoger het getal, hoe zwaarder het riet blaast.
Je kunt een riet niet zomaar uitpakken en er op gaan blazen. Het moet eerst vochtig genoeg zijn. Laat hem 5 minuten in een glas water staan of houd hem in je mond voor dat je er op gaat spelen. Een riet moet ook goed schoon gespoeld worden. Speeksel tast het riet namelijk aan, het wordt slapper en blaast en klinkt niet meer goed. Ze kosten los zo’n 3 euro per stuk en zijn ook nog eens behoorlijk kwetsbaar.
Kunststof rieten?
Vanzelfsprekend heeft iemand daar iets makkelijkers op gevonden. Légère is een van de merken die een kunststof rietenserie uitbrengt. Ook is er het merk Rico dat een “normaal” riet uitbrengt met een kunststof laagje. Ik vond het de moeite waard een Légère riet uit te proberen. 2 bleek te zwaar maar 1,3/4 bleek precies zo aan te spreken als de 2 van Vandoren.
Vanzelfsprekend is er bij zoiets “moderns” een hoop gekrakeel binnen de saxofoonwereld. “Dat kan nooit zo goed klinken als een natuurlijk riet” is een veel gehoorde en gelezen uitspraak. Nu blijkt die kritiek vooral te komen van mensen die er nog nooit een beluisterd of geprobeerd hebben. Als je op internet zoekt kom je ook een verhaaltje van een conservatorium student tegen die helemaal niet negatief opviel tijdens het voorspelen. De luisterende docenten kozen hem niet uit als een gebruiker van een Légère riet. Mijn docente was ook verrast na het beluisteren van het resultaat. “Wat de boer niet kent dat vreettie niet” geldt dus ook voor saxofonisten…
Ik blijf hem dus voorlopig gebruiken. Wel 5 keer zo duur als een riet van riet, maar veel minder gedoe en het gaat ook veeeeeeel langer mee zonder dat de kwaliteit achteruit gaat.
En rieten koop je natuurlijk op rieten.nl! Snelle levering goede prijzen.
[ Op de foto links Légère en rechts Vandoren. Klik voor een grote ]
Als je sax gaat spelen en je wilt je een beetje inlezen dan kan ik je (als niet kenner, amateur en Knurft :-) 2 boeken aanbevelen:
Tipboek Saxofoon (Hugo Pinksterboer)
Het Tipboek Saxofoon is onderdeel van een serie Tipboeken van The Tipbook Company over muziek en instrumenten. Voor € 14,90 krijg je een enorme hoeveelheid nuttige en ook voor de beginner leesbare info in een handzaam boek van 234 pagina’s. Duidelijke illustraties en af en toe een webverwijzing naar een filmpje of een geluidsfragment. Dit boek is handig ter oriëntatie, bij aanschaf, tijdens de lessen en gewoon om je nieuwsgierigheid te bevredigen. In deze vierde druk uit 2008 is het boek uitgebreid met duidelijke grepentabellen voor het hele bereik van sopraan, alt, tenor en bariton. Ook veelgebruikte alternatieve grepen zijn in dat overzicht meegenomen. (Vergeet bij de aanschaf van een Sax niet een sax leraar in te schakelen!)
The Devil’s Horn (Michael Segell)
In The Devil’s Horn beschrijft Segell de kleurrijke geschiedenis van de Saxofoon vanaf het prille begin. Het levensverhaal van Adolphe Sax, de uitvinder van de Saxofoon is een opeenstapeling van tegenslagen, (trouwens mede veroorzaakt door zijn eigen arrogante opstelling…). Daarna komt de ontwikkeling en de invloed van de sax in de (vooral Amerikaanse) muziek aan de orde. De titel van het boek slaat natuurlijk op de verderfelijke rol die sommige lieden de Sax toedichtten. Ook dat onderwerp wordt in het boek besproken.
Ik ben nu op een derde, heb dus nog een aantal bladzijden te gaan…
Genoeg te lezen dus! The Devil’s Horn is ook voor muziekliefhebbers die geen Saxofonist zijn leuk…
Jullie hebben waarschijnlijk al gemerkt dat er de laatst tijd bar weinig gebeurt op knurft.net.
Ooit is deze site opgezet om jullie deelgenoot te maken van Knurft en zijn belevenissen met de Knurft Alleweder Ligfiets. De Alleweder was niet mijn eerste ligfiets (dat was de Flevo Trike) maar wel de eerste die genoeg belevenissen veroorzaakte om een site voor te starten. Al het geknutsel er om heen, de commentaren onderweg, stomme koeien, de mogelijkheiden om hem virtueel verbouwen, genoeg te schrijven!
In de loop van de tijd werden de beschreven onderwerpen wat meer divers: Knurft Goes Groente, computer zaken, muziek etc. Na de aanschaf van de Knurft Pioneer als een meer praktische opvolger kwam de klad er in. Over (het fietsen met) de Pioneer is gewoon veel minder te melden. Vandaar de relatieve rustop knurft.net.
Ik ga gestaag verder: Volgende week een bespreking over een Legere riet voor de altsax (en de supersnelle levering door rieten.nl), van kunststof in plaats van hout: innovatie dus! En naast de groente, de regenton en andere zaken verschijnen er op den duur misschien wel Knurft Kippen in de tuin en dus op de site. Vergeet hetregentbijnanooit.nl niet. Deze site gaat gestaag verder, is regelmatig in het nieuws en zal vast nog een paar keer van zich laten horen!
Aanstaande maandag heb ik mijn eerste sax les bij Annemarie van flutastic. Je bent per slot van rekening nooit te oud om te leren :-) Dat krijg je er van als een jong enthousiast familielid zo snel gaat op blokfluitles dat er al na een half jaar een vervolg instrument kan worden gekozen. Dat hoge tempo komt ook door dat het leuk is om thuis samen canons en duetten te spelen. Twee saxen in huis dus!
Voeten in de aarde…
Dat aanschaffen van 2 saxen had (niet alleen financieel) nogal wat voeten in de aarde. We zijn meerdere winkels af geweest. Hieronder een kort verslag:
Schreeven in Wijchen (werd ons door meerdere mensen afgeraden vanwege matige service)
Excel Music en Oeffelt. Aardige lui, maar… Van de 2 (nagekeken!) saxen die we een week op proef mee naar huis kregen deed van 1 het lage register het niet omdat enkele kleppen niet sloten, de andere had een afgebroken hals boutje en er kwamen enorme stofwolken uit bij de eerste schoonmaak. Exit Excel Music dus.
Adams Muziekcentrale in Ittervoort (bij Roermond). Een enorme zaak met een mooie historie. Prima service, geduldige uitleg, voorspelen, bekijken van de reparatieafdeling en na een paar uur met 2 prima occasions naar huis. Mijn zaak dus!
Blazen op een sax valt niet mee. Dat stomme rietje ;-) De eerste loopjes en dingskes zijn al geblazen en het is leuk!
Opa Knurft vertelt:
<opa_modus> Rond 1980 was Opa fan van een vreemd nieuw Nederlands bandje met de naam “Mo”. Opa weet niet meer zeker of hij toen de LP had (een grote zwarte schijf met aan beide zijden groeven. Je legt zo’n LP op een platenspeler, die laat de LP draaien, je plaatst een naald in de groef en beluistert de muziek) of een cassettebandje (dat is een….. Ja ho eens even!). Opa is toen zelfs nog naar een optreden van ze geweest in de Vereniging in Nijmegen.
Het was geen doorsnee bandje. Er was namelijk geen gitarist en ook geen bassist te vinden. De band bestond uit 2 toetsenisten waarvan 1 ook de Fagot bespeelde, een drummer, en een zangeres. Opa vond het aanstekelijke muziek die ook nog eens behoorlijk intelligent in elkaar zat. Dat sprak hem wel aan.
Een gebeurtenis van afgelopen week deed Opa weer terugdenken aan de muziek van dat bandje. De LP en/of het cassettebandje was echter nergens meer te vinden. Maar niet getreurd:
Fonos biedt uitkomst
Van hun site: “Bij Fonos.nl kan je Nederlandse muziek bestellen die niet meer in de platenzaak te krijgen is. Fonos.nl biedt je een gedigitaliseerde en gerestaureerde kopie van de originele LP op CD; downloads kan je bij ons dus niet kopen. De rechten van artiesten en platenmaatschappijen worden door Fonos.nl gerespecteerd. Bij elke verkoop van een CD gaat er een gedeelte van de opbrengst naar het label en naar de artiest. Ook heeft Fonos een overeenkomst met de Stemra, voor de afdracht van het zogenaamde mechanisch recht, ten behoeve van komponisten, tekstdichters en muziekuitgeverijen.”
Nu zit de cd “Mo” van de band “Mo” in de CD speler en vullen bekende klanken de kamer. Opa fluit bijna alle wijsjes mee. Prachtig!
(Later meer over de opwindbare 78 toeren platenspeler (jammer genoeg met gesprongen veer) die Opa laatst heeft gekregen. Daarbij zaten enkele albums met 78 toeren platen…) </opa_modus>
Ja, daar is hij dan! Alle andere plannen overboord vanwege tijdgebrek. Geen zelfbouw, geen half-zelfbouw, maar een heuse nieuwe Stagg EDB! (Ja, de foto is van mijn eigen EDB. klik voor een grotere. Mooi kleurtje toch?) Ik zag hem een tijdje geleden voor een te hoge prijs in de etalage van Schreeven staan, maar afdingen mag natuurlijk :-) Nadat het afdingen een prima prijs had opgeleverd en ik een kleine controle had uitgevoerd i.v.m. de afstelling e.d. werd de koop gesloten. Lang spelen hoefde niet meer want ik had het zo’n ding al twee keer eerder aan de tand gevoeld.
Goede tas er om, en zoals gewoonlijk een slechte kabel erbij en naar huis met dat ding. Veel makkelijker te vervoeren dan mijn analoge contrabas.
Wat is het?
De Stagg EDB is een 3/4 contrabas met een makkelijk verstelbare kam en ingebouwd element met voorversterker (Volume en “Subbass” (ik denk da “sub” in dit opzicht “te veel” bedoelen), hoofdtelefoon uit, Grote mono jack uit, mp3 in). Het ding werkt op een 9 volt batterij. Speelt prachtig en is heel hard uit te versterken zonder rondzingen. Een klankkast is er namelijk niet. Speelt heerlijk, ’s avonds oefenen is ook goed te doe, en wat mooi is: Je kunt ook goed zonder koptelefoon of versterker oefenen. Het onversterkte geluid is namelijk prima.
Analoge bas weg De analoge bas moet weg. Het is een triplex 3/4 bas met een toets die in prima staat is. Inclusief redelijke hoes, stevige standaard, kam inclusief shadow element. Ik zal van de week even een advertentie plaatsen met wat foto’s. Volgens mij heb ik ook nog een extra setje snaren. Iemand interesse?
Gisteravond was ik in Nijmegen bij een concert ter gelegenheid van het 5 jarig bestaan van het koor Capella Vacalis. Het koor zong onder leiding van Bram Verheijen een mij totaal onbekende mis (La messe de nostre dame) van een mij totaal onbekende Componist (Guillaume de Machaut 1300 - 1377). De man werd in Europa gezien als de belangrijkste componist van zijn tijd. Dat kon ik dus niet laten schieten :-).
Ik wist niet wat ik hoorde. Het Kyrie klonk ontzettend vreemd meerstemmig, als of er iets niet klopte. Ook zangtechnisch gebeurde er dingen die ik nooit eerder gehoord had. Dat heeft natuurlijk puur met mijn referentiekader te maken. Ik ben helemaal niet gewend aan deze muziek. Het fijne van een mis is dat je de tijd krijgt om te “wennen”, om in de muziek te komen. Naar mate de mis vorderde ging ik dingen herkennen en bleek het een wonderschoon en spannend geheel te zijn. Op sommige momenten voelde en hoorde ik een soort van “licht-heid” of transparantie waar je de (positieve) rillingen van over de rug krijgt. Die transparantie zit op meerdere plaatsen in de mis en het koor deed zijn best om dat over te brengen.
Ik vraag nog even na welke uitvoering ik volgens hen het best aan kan schaffen. Zeer de moeite waard!
Zeg uhh, bedankt koor!
In een vorig stukje schreef ik al over Sander Huiberts van ebass.nl dat ik zijn site op het spoor kwam na een Engelenbak optreden (05-2003) van de Band “Hagelslag” waar ik toen een onderdeeltje van was. Ik had net een contrabas en werd gevraagd door Sjax de Bekker om samen met Jos Lucassen wat van zijn liedjes uit te voeren. Niet helemaal mijn muziek maar wel heel erg leuk om samen wat uit te proberen en 3-stemmige arrangementen te maken. Onderstaand filmpje bevat de laatste anderhalve minuut van dat optreden. Ik nogal onwennig op bas en ja, die hoge stem op het eind is die van mij :-)
- Hagelslag bestaat nog steeds maar dan in een andere bezetting
- Sander zie je aan het eind van het filmpje tijdens de Tune van de huis-band.
Knurft fietst zo'n 3,5 keer per week 36 km woon/werk op een NAZCA Pioneer ligfiets.
Hij doet dat door weer en wind.
Knurft houdt niet van anti-fiets-smoesjes m.b.t. het weer en houdt daarom vanaf 1 september 2008 hetregentbijnanooit.nl bij.
Ga toch fietsen! Dus!
Gisteren om 20.00 uur begon in Nijmegen de uitvoering van de Hohe Messe van J.S. Bach (BWV 323). De uitvoering door The Bach Choir & Orchestra of the Netherlands vond plaats in de Stevenskerk. Verwacht geen professionele recensie, ik ben ook maar een simpele amateuristische bachliefhebber…
Artikelen (RSS)